Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2017

ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΕΡΩΤΑ ΚΕΦ.23

-23-   Η Αρετή είχε κυλήσει ως το πάτωμα κλαίγοντας. Τον άκουγε να υποφέρει και ήθελε να σκίσει με τα νύχια της το ξύλο για να τον φτάσει. Τέντωνε τα χέρια της πάνω στην πόρτα και έριχνε το κεφάλι της χαμηλά, ανάμεσά τους. Υποκλινόταν σ' έναν άγνωστο Θεό και μιαν αγάπη.  Προσευχόταν κάποιος να την συγχωρέσει.  Προσευχόταν κάποιος να την λυπηθεί.  Προσευχόταν.  Ξεχώριζε όλους τους ήχους. Αναγνώριζε εκείνους της καταστροφής και αυτούς του θρήνου του. Ο πόνος του νέες νότες που ακούγονταν μόνο στην ψυχή και η μικρή έτρεμε σ’ αυτήν τη μελωδία. Οι έριδες μεταξύ λογικού και παράλογου άνθιζαν… μια μονομαχία με κοινό το άδικο που ζητωκραύγαζε. Δυο άνθρωποι τόσο μαζί και τόσο χώρια είχαν εναποθέσει τις ελπίδες για την επιβίωση της αγάπης τους σε μια αμάχη του καλού και του κακού.   Ο Μάρκος βυθισμένος στην ησυχία κορμί βαρυ και αφημένο, ενώ η Αρετή ψυχή σαν φτερό ανίσχυρη στο έλεος των βορριάδων. Το μέλλον αβέβαιο και ο δρόμος δύσβατος. Χαμένοι στο ίδιο δάσος που ο ήλιος δεν τους έφτανε. Άπλωνε…

ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΕΡΩΤΑ ΚΕΦ.22

-22-   Ερχόταν και η ίδια αντιμέτωπη με την αλήθεια που τόσο καιρό έθαβε. Είχε κηδέψει αυτό που της συνέβη πιστεύοντας πως, κρύβοντάς το απο το φως, θα της περνούσε. Θα γιατρευόταν απο την αρρώστια που είχε προσβάλει την ψυχή της. Μα ήταν ανίατη και όσο ο καιρός κυλούσε τόσο αυτή εξαπλωνόταν μέσα της. Ένιωθε τα μάτια του Μάρκου να τρυπούν το σώμα της και η φωλιά της αγάπης, η καρδιά της, κλεινόταν απο αγκαλιά σκληρή. “Όταν τελείωσε μ’ άφησε να κάνω ένα μπάνιο. Ήθελα… αυτό ήθελα… να ξεπλυθώ. Τι άλλο να έκανα;” αναρωτήθηκε ελπίζοντας να την δικαιολογήσει εκείνος. “…με περίμενε στο σαλόνι. Πως μπορούσε να με περιμένει και εγώ;…εγώ πως μπόρεσα να πάω ως εκεί;” απορούσε για χιλιοστή φορά. “Το μυαλό μου είχε σταματήσει ώρες νωρίτερα… σαν ταινία που της κάηκε η βασική σκηνή… έτσι το προσπέρασα και κάθισα απέναντί του. Ήξερα πως όλα είχαν τελειώσει. Σήκωσα τα μάτια μου πάνω του και σε είδα. Ήσουν τόσο θυμωμένος… μαζί μου τα έβαζες και δε σ' αδικούσα. Όλοι, μαζί μου θα τα έβαζαν το ξέρω καλά… …

ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΕΡΩΤΑ ΚΕΦ.21

 -21-
  Παγωμένη, η Αρετή στεκόταν αντίκρυ απο τη βαριά πόρτα. Τι περίεργο, σκέφτηκε... ένα κομμάτι χοντρού ξύλου είναι τόσο ικανό να σε βαστά μακριά απο τον έρωτά σου και χώρια απο την αλήθεια. Με μια απλή κίνηση θα μπορούσε να την ανοίξει μα είχε ξεχάσει πως γινόταν. Μια τρέλα στο κεφάλι της έπαιρνε τα ηνία. Τρέλα ολόλευκη και φωτεινή, τόσο, που κατάφερνε να την τυφλώσει μπρος στα γεγονότα και να μετατρέψει το συνηθησμένο σε κάτι απέριγραπτα δύσκολο. Δεν ήταν έτοιμη για αυτό αλλά δεν είχε επιλογές. Τα χείλη της απλώθηκαν σχηματίζοντας ένα χαμόγελο απρόσμενο. Της το είχε πει πως δεν θα της άφηνε καμία και εκείνη δεν τον πίστεψε. Της είχε πει πως θα έσβηνε τα μονοπάτια της, πως θα κατέληγε σε εκείνον, μα αυτή επέμενε να παλεύει μ' ένα θηρίο αήττητο. Κρατούσε το βλέμμα της ελαφρά χαμηλωμένο και τα χέρια της κρεμασμένα πλάι σε ένα κορμί εξαντλημένο. Ένα σώμα που κουβαλούσε ψυχή άτιμα λαβωμένη. Ένιωθε ντροπή. Ένιωθε φόβο αλλά τα λόγια του πατέρα της σχηματίστηκαν ξανά στο μυαλό της. 
–…