Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2017

ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΕΡΩΤΑ ΚΕΦ.ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

-26-   Όλοι έλαβαν τις θέσεις τους και το έδρανο του δικαστή το τελευταίο που γέμισε απο την επιβλητική του παρουσία αλλά και των υπολοίπων που τον συντρόφευαν. Η Αρετή δεν έλεγχε την καρδιά της και ασυναίσθητα χαμήλωσε το πρόσωπο. Ο Μάρκος της έσφιξε το χέρι και ο απότομος πόνος τράβηξε το βλέμμα στο μέρος του. Το κορμί του έγειρε σ' εκείνη, παρόλο που κοιτούσα μπροστά, ψιθυρίζοντάς της,   “Ψηλά το κεφάλι Αρετή. Η ντροπή είναι δική τους. Στο εξής θα χαμηλώνεις το βλέμμα για να κοιτάς το χέρι μου που κρατά το δικό σου… μόνο γι αυτό αγάπη μου. Μόνο γι αυτό. Ψηλά το κεφάλι Αρετή και μην ξεχάσεις να πεις το όνομά του καθαρά και δυνατά”.  Τα μάτια της πλημμύρισαν και ρίγησε απο τις απλές λέξεις που έμοιαζαν με θεσμό, αξία και αρετή… έμοιαζαν στο όνομά της… έμοιαζαν και στο δικό του. Σήκωσε το κεφάλι της και ίσιωσε τους ώμους της.   Ο δείκτης του ρολογιού βαρύς έπεσα πάνω στο –ακριβώς- και ο αγώνας ξεκινούσε. Μορφωμένοι άνθρωποι έπαιρναν τον λόγο. Σπουδαγμένοι άντρες και γυναίκες μέσα στα…

ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΕΡΩΤΑ ΚΕΦ.25

-25-   Ο πατέρας της Αρετής δεν δυσκολεύτηκε να βρει την διεύθυνση κατοικίας του Σιμεωνίδη. Εκεί οδηγήθηκε αφού ο ίδιος ο Μάρκος διαλαλούσε τη σχέση του με τη μικρή και έτσι ο κύριος Παναγιώτης ήξερε που ακριβώς θα έβρισκε το παιδί του. Έφτασε στο λιμάνι του Πειραιά, με τη γυναίκα και τον γιο του, νωρίς το πρωί. Σ' όλο το ταξίδι αυτό το πελώριο πλοίο, σε σύγκριση με την τράτα του, δεν τον χωρούσε. Τα πάντα τον ενοχλούσαν και ανέβηκε στο κατάστρωμα μόνος να τον χτυπήσε ο αέρας που μετέφερε την γνώριμη αλμύρα της θάλασσας.Δεν είχε τις γνώσεις για να εξηγήσει το συναίσθημά του και κάθε τόσο έβαζε την παλάμη στο στέρνο του τρίβοντάς το. Μια ενόχληση, σαν μικρά τσιμπήματα, τον χτυπούσε κάθε τόσο και αυτός τα χάιδευε προσπαθώντας να ανακουφιστεί.Όταν από μακριά αντίκρυσε το λιμάνι τίποτα δεν τον κρατούσε, για την ακρίβεια ήθελε να πηδήξει στο νερό και να φτάσει την ξηρά όσο το δυνατόν γρηγορότερα, μα έπνιξε την λαχτράρα του και ακολούθησε τον τυπικό τρόπο αποβίβασης.   Οι τρεις τους σταμά…

ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΕΡΩΤΑ ΚΕΦ.24

-24-   Η Αρετή αισθανόταν ήδη κάτοχος της ενοχής. Ένιωθε αυτήν την εξομολόγηση ως μια πρόβα πριν το εδώλιο. Νοητά βρισκόταν στην κατάμεστη αίθουσα προσπαθώντας να αποφύγει όλα εκείνα τα βλέμματα που θα τρυπούσαν το κορμί της φτάνοντας ως την ψυχή. Η κάψα στα μάγουλα φούντωνε και η καρδιά μίκραινε μπρος σ' έναν νόμο που αποδεχόταν εύκολα μια στρεβλή εικόνα. Μπρος σε μια κοινωνία που έπλαθε μύθους επίμονους και επικίνδυνους. Όλοι θα κρέμονταν απο τα χείλη της και αυτή αναγκασμένη να περιγράψει τη φρίκη ξανά και ξανά. Αναγκασμένη να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις με φόβο μιας λάθος λέξης που ίσως την κατέστρεφε. Το κεφάλι της πονούσε και κοίταξε τον Πέτρο στα μάτια. “Πόσες ελπίδες έχω;” τον ρώτησε και αυτός μίσησε τον εαυτό του που μαζί δεν έπαιρνε το πτυχίο του για να το σκίσει ενώπιόν της. Απάντηση δεν είχε και η σιωπή του τραγική. Συνειδητοποίησε πως τόσα χρόνια σπούδαζε το ψέμμα, τις τακτικές και τη γνώση να αποδυναμώνει την ισχύ των νόμων. Αναρωτήθηκε πως ήταν δυνατόν σ’ όσα οι άνθρω…